Ik wilde vroeger eigenlijk dokter worden maar het liep anders (uitgeloot... nu ben ik daar blij mee). Per toeval kwam ik op lerarenopleiding terecht en ontdekte dat ik lesgeven leuk vond, vooral het dollen en goede resultaten behalen. Tijdens mijn eerstegraadsstudie aan de RUG (Biologie) rolde ik ook weer toevallig in de begeleiding van practica. Dat vond ik zo leuk dat ik besloot geen wetenschapper te worden maar leraar. Bij leren is persoonlijk contact belangrijk, dan worden de kennisgaten of onbegrip duidelijk(er). Tijdens mijn werk gaf ik al vaak bijlessen en examentrainingen aan leerlingen met achterstanden, onzekerheden of ziekten. Nooit te beroerd of te druk om te helpen, mits er een goede motivatie is. Presteren komt meestal niet vanzelf, zweetbandjes en doorzettingsvermogen zijn meestal nodig, maar aandacht is het belangrijkste. Ik richt me het liefst op begrip, verbanden en inzicht en minder op trucjes en kan tot vervelens toe doorvragen om te achterhalen wat niet begrepen wordt. Als je inzicht hebt komt de rest meestal vanzelf en krijg je meer zelfvertrouwen. Oefening baart gelukkig soms ook kunst en er kan er zelfs lol in het vak ontstaan (zelfs bij rekenopgaven). Ik geef alleen bijles tussen 13.00 en 16.30 of 20.00 en 21.00